Blogs

Dagboek - David Lucieer, rol van Kostja

Dinsdag 5 april
Vandaag was de dag van de herstelde orde.

Ten eerste was ik afgelopen zaterdag, toen wij in Waalwijk speelden, de Volkskrant vergeten, wat betekende dat Marisa en ik ons niet over het cryptogram konden buigen. En daar zijn we aan verslaafd. Ik kon het mezelf niet kwalijk nemen, gezien de haast waarmee ik die ochtend al om een uur of elf mijn voordeur uitvloog om via 1) een concert van de Stichting Vrienden van de Kamermuziek te Den Bosch en 2) de achtste- en kwartfinales van het Nederlands Kampioenschap snooker (ook te Den Bosch) uiteindelijk om een uur of zes bij Cees in de auto naar voornoemd Waalwijk te stappen, maar jammer was het wel. Maar revanche dus op deze dinsdag. En wat voor revanche. Met de bezielde hulp van Eline en Hanne hadden we de rakker binnen twee uur af.

Herstelde orde ook omdat er, na het toch wat teleurstellende aantal bezoekers in Waalwijk (heerlijke voorstelling overigens), nu weer een stevige driehonderd mensen naar ons zaten te kijken in de schouwburg van Nijmegen. En dat speelt toch lekker. Maar vooral is de orde van ons vervoer hersteld. Dat wil zeggen: onze bus is er weer. En dat is groot nieuws. Om helemaal eerlijk te zijn: de bus was er donderdag alweer, maar aangezien vandaag ook onze vaste chauffeur René terug was van een weekje vrijaf, voelde het vandaag pas weer echt als vanouds.

Het heeft wat voeten in de aarde gehad. Onze schitterende mintgroene Mercedes-bus, een echte oldtimer, hield er iets meer dan een maand geleden mee op. Diagnose: Het motorblok was kaduuk. Hoe lang het zou duren, wisten ze niet, maar vermoedelijk toch wel de hele week. Dan maar een paar dagen verdeeld over een paar eigen auto's. De Amsterdam Oostclub met Titus in zijn Peugeot, de Amsterdam West&Noordclub met René in de Mercedes Vito van Hummelinck Stuurman en dan natuurlijk Cees in zijn eigen BMW en Paul vanuit Rotterdam met zijn geweldige Chevrolet. De paar dagen werden uiteindelijk een paar weken. Halverwege dachten we een paar keer dat de klus geklaard was en zijn we bijvoorbeeld met de trein naar Emmen gegaan, zodat we terug met de bus konden, maar helaas: toch niet. Om toch terug in Amsterdam te geraken had René toen een oude Connexxion-streekbus gecharterd, hetgeen een nogal bespottelijk rit naar huis opleverde. Dus om nou te zeggen dat het vertrouwen groot was toen wij vorige week te horen kregen dat de bus er waarschijnlijk donderdag weer zou zijn: nee. Eline heeft zelfs een weddenschap afgesloten met Thijs, dat de bus er niet voor vrijdag zou zijn. Ze verloor dus en daarom zaten wij vandaag op weg naar Nijmegen te genieten van een verrukkelijke zelfgemaakte worteltaart. Een traktatie waartegen de stukjes verse ananas, die Eline als tegenprestatie had gevraagd, toch niet hadden opgewogen.
Om met tante Rita te spreken: hèhè, wat een lang verhaal om niks. Valt er dan niets te melden over de ten uitvoer gebrachte kunst? Over de schitterende voorstelling waar het allemaal om gaat? O jawel, zo zette Titus mij bijvoorbeeld stevig voor het blok na een loeierd van een tekstfout, waarvan hij al weken bang was dat hij hem een keer ging maken en schrokken wij allemaal nogal van het enorme volume waarmee de geluidsband inzette halverwege het eerste bedrijf. Maar toch: een cryptogram, een bus, een worteltaart, dat zijn de dingen die een tournee pas echt kleur geven. Soms is het leven van een acteur te prozaïsch voor woorden.
David Lucieer

Woensdag 6 april
Rotterdam vandaag! Wat valt er nu eigenlijk nog te melden? Ik heb gisteren meer geschreven dan ik aanvankelijk van plan was in de hele komende week te doen. Ik moest kennelijk wat kwijt.
Meestal is het zo druk op de weg dat we ongeveer een uur langer uittrekken om ergens naar toe te rijden dan theoretisch nodig zou zijn. Vandaag was dat weer geen overbodige luxe. De hele A4 was het weer ouderwets optrekkenremmenoptrekkenremmen. En ik, met mijn geschiedenis van wagenziekte, begon hem te voelen. Dan maar even voorin naast René gaan zitten. En dat is dan toch wel fijn hoor, zo'n groot raam, zo hoog boven de weg... Ik herstelde zienderogen. Bij de Texaco nog een Split gekocht en toen was het busgeluk weer volmaakt.

Eenmaal aangekomen in Rotterdam wilden wij onze meegebrachte maaltijden nuttigen in de artiestenfoyer, zoals wij dat gewoon zijn, maar daar werd al snel een stokje voor gestoken. De Rotterdamse artiestenfoyer heeft namelijk zelf een keuken en ze bieden de mogelijkheid om daar te dineren, maar je mag ook alleen eten nuttigen dat door henzelf is klaargemaakt, anders zoek je je heil maar ergens anders. Dus daar gingen we, met tien magnetronmaaltijden onder de arm, op zoek naar een andere plek in de schouwburg om te eten. We waren een tikkie nijdig. Met hangen en wurgen konden we nog tien borden en setjes bestek lenen, maar ook dat ging bepaald niet van harte. Uiteindelijk hebben we een lange tafel gemaakt op het werkvlak achter het toneel, waar de roldeur van laden/lossen nog openstond en daar viel de zon heerlijk doorheen en er waaide een zachte lentebries, dus enfin, wij zaten beter dan we ooit in die stomme artiestenfoyer hadden kunnen doen. Na de voorstelling ontstond er een volgend akkefietje bij de bar van het aangrenzende café, daar hoopten wij op een drankje van het huis (okee, we zijn misschien een beetje verwend, maar het is wel heel gebruikelijk) en ook dat konden we hier op ons buik schrijven. Dan maar eens informeren bij de dienstdoende hoofdverantwoordelijke en die heeft ons uiteindelijk keurig opgevangen. Nou, onze tere zieltjes ook weer gestreeld. Qua gastvrijheid misschien dus geen hoogvliegers bij de Rotterdamse Schouwburg, maar eerlijk is eerlijk, ik vind het wel een fijne plek om te spelen. Een goed gefaciliteerde zaal, met een hele fijne akoestiek en, in ieder geval vanavond, een enthousiast en gretig publiek. Toch best een goeie avond. Over de terugweg valt te melden dat ik voor het eerst chips heb gegeten met de smaak "patatje joppie", wat ik een bizarre naam vind voor een chipssmaak. Is dat dan lekker? Ach welja. Laten we maar concluderen dat de culinaire lat niet al te hoog ligt in de spelersbus. Morgenavond eens iets aan doen.
David Lucieer

Donderdag 7 april
Omdat ik nog een werkafspraak had, kwam ik vandaag op eigen gelegenheid met de trein naar Den Bosch. Toen ik door de stad wandelde, trof ik eerst onze technici Zinzi en Yannick op een terras, wat me niet verbaasde, die zijn altijd in de namiddag klaar met opbouwen en gaan dan om een uur of half zes ergens eten, maar vijftig meter verder, op de Parade, zaten al mijn collega-acteurs al op hun gemak in de zon. Ze waren vandaag veertig minuten te vroeg aangekomen! Nog nooit vertoond, om met Maarten Ducrot te spreken. En in hun midden ook nog Gerardjan, die een trein voor mij had genomen en weer eens naar de voorstelling kwam kijken. Ik krijg bij Gerardjan altijd het gevoel dat hij er meer voor de gezelligheid is dan ter controle, aangezien zijn gebruikelijke reactie na afloop is: (met de handpalm tegen de kin) "ik vond het wel goed."
Vaste prik bij het Theater aan de Parade zijn de mini-Bossche Bollen in de artiestenfoyer. En daar worden veel mensen heel blij van. Nou moet ik zeggen, ik ben helemaal niet zo van de toetjes en de taartjes, maar deze zijn wel heel goed en bevallen mij vooral zo door het formaat. Ik eet niet graag te zwaar voor een voorstelling, dan voel je je buik zo en soms proef je de maaltijd nog en als er één ding is wat mij op het toneel, waar ik zoveel moeite doe om een zenuwachtig mensje op het Russische platteland te representeren, uit mijn concentratie haalt, dan is het wel de plotselinge herinnering aan de zalmlasagna met snijbiet van daarnet. Of dus, for that matter, een fullsize Bossche Bol. Maar enfin, daar hebben we in Den Bosch dus geen last van. Gelukkig maar.
Voor de voorstelling is het zo langzamerhand de gewoonte geworden dat er nog even gevoetbald wordt, desnoods op het achtertoneel (indien überhaupt aanwezig) maar bij voorkeur buiten. Dus togen Yannick en ik naar buiten, de Parade op en trapten een balletje tussen enerzijds de bewonderaars van de gerenoveerde St. Jan, die speuren naar die ene engel met de mobiele telefoon aan zijn oor (of haar oor, je weet het nooit met die engelen) en anderzijds een groepje segway-cursisten (wat een kan een mens zich toch belachelijk maken). Plots hoor ik: "David! Ga je eens omkleden!" Het is Arthur, die straks met Yvonne en Helga naar de voorstelling komt kijken. Ja, ik ken mensen in Den Bosch. Hij heeft gelijk overigens, we spelen hier al om acht uur. Hup naar binnen, omkleeje en speulen. Een grote zaal hoor, maar niet zo heel lekker gevuld. Desondanks een goeie voorstelling. Ik zit weer eens samen met Paul in een kleedkamer, zoals we dat vroeger bij As You Like It ook deden. Leuk hoor.
Na afloop koopt Arthur een biertje voor me en praten we kort na, maar daar wil de groep alweer de bus in dus dan volg ik. Had ik al verteld dat onze onvolprezen bus ook televisie heeft? Die het nog behoorlijk doet ook? Dus kunnen we zomaar zien hoe de twee Nederlandse voetbalteams waar wij al onze Europese hoop op hebben gevestigd, vermorzeld worden op het Iberisch schiereiland.
Groeten van David

Vrijdag 8 april
De Kunstmin in Dordrecht is een van de mooiste, misschien wel het mooiste theater van Nederland. En dan gaat het met name om het interieur, dat ontworpen is door architect Sybold van Ravesteyn (1899 - 1983), die ook ontwerpen maakte voor Blijdorp en verschillende treinstations. De zaal is bijzonder licht, veel (gebroken) wit en het balkon en de muren zijn bekleed met prachtig houtwerk in laten we zeggen neobarokke stijl (aldus de website van de Kunstmin - ik zou het niet beter kunnen omschrijven). Alles bij elkaar een bijzonder leuke afwisseling naast het standaard zwart-met-rood-pluche van de meeste schouwburgen.

Een andere leuke feature van het theater is de speelvloer. Die is (denk ik) de schuinste van alle grote zalen. Ik schat een procent of 2,5. Dit zodat je ook vanaf de eerste rij nog een behoorlijk zicht hebt op wat er achter op het toneel gebeurt. Die schuine vloer is voor ons niet zonder gevolgen, aangezien ongeveer ons hele decor op wieltjes staat. Aan Thijs, onze Chef du décor, de opdracht om alle verrijdbare kastjes, stellinkjes en plankjes op de juiste plek te krijgen en vooral te houden. Vooral te houden. En daarvoor heeft de Kunstmin gelukkig dikke touwen voorradig, die je voor de wieltjes legt, waardoor ze blokkeren. En zo is weer aan alles gedacht. Toch bleven we het tijdens het spelen wel merken. Ik moet in de loop van het eerste bedrijf wat dingen verleggen/verrijden, waar ik nu veel meer tijd aan kwijt was dan normaal, en er vielen om de haverklap flessen en plastic glazen uit de ver naar voren hellende stellingkasten. Maar geen drama's gelukkig. Het Dordrechtse publiek had kennelijk één lid als een soort mascotte naar voren geschoven, want er was een man aanwezig die om bijna alles lachte, dikwijls in zijn eentje en met een bijzonder lage, kernachtige lach. Dat is toch altijd wel komisch, als je iemand in de zaal gaat herkennen zonder te weten wie het is of hoe hij of zij eruitziet.

Wij werden teruggereden door een invalchauffeur, Jan-Anne, omdat René had beloofd Reinier naar België te rijden. Die heeft daar morgen namelijk een obscure schnabbel ergens diep in de Ardennen. Verder niks denk ik. Oja! Titus en ik zijn weer eens verder gegaan met Thijs en Hanne leren klaverjassen. Needless to say hebben Hanne en ik de andere twee totaal weggeveegd. Lekker voor ze.
David

zaterdag 9 april
Hedenavond voorstelling te Gouda en dat is altijd prettig. Vandaag was een van de best bezochte voorstellingen tot nu toe. Een man of zeshonderd geloof ik. De sfeer in een (bijna) uitverkochte zaal is bijzonder. Het publiek voelt dat en is altijd meteen gretig om er een mooie avond van te maken en dat gaat vaak gepaard met veel lachen. Omgekeerd, in een slecht gevulde zaal is het publiek automatisch stiller. Alsof men zich geneert om te reageren en daarmee de aandacht op zichzelf te vestigen. Voor een acteur werkt de zindering die in een volle zaal hangt als een enorme stimulans. Zo ook vanavond. Bovendien is de Goudse Schouwburg een buitengewoon gastvrije schouwburg, waar directrice Nel na afloop altijd een tafel heeft gereserveerd voor de acteurs, waar al gauw een schaal met gefrituurde happen op verschijnt. Heerlijk.
Voor mij persoonlijk was het ook een iets opwindender dag dan alle andere, omdat ik vanuit Amsterdam naar Gouda ben gefietst. Met de zon op mijn smoel en de wind gelukkig in mijn rug heb ik achtenvijftig kilometer door de polder geploegd en heb ik in ongeveer twee uur mijn weg naar de Goudse binnenstad gevonden. Een mooie tocht hoor. Met name de weg tussen Nieuwkoop en Zwammerdam was heel prachtig: een eenbaansweg met aan weerszijden eerst een rij knotwilgen, dan een sloot en dan een weiland. Echt schitterend. In Gouda aangekomen heb ik nog een patatje gegeten en een cola gedronken op de markt en heb ik zelfs mijn goeie vriend Peter nog even getroffen, die toevallig een etentje had met zijn familie. Leuk hoor, een Gouds avontuur. Op de terugweg ging de fiets achterin de bus en ben ik door René om de hoek van mijn huis afgezet. Daar heb ik geprobeerd om me te verkleden als iemand uit de fifties en vervolgens ben ik naar het feestje van Tinus op de Singel gegaan om mijn weekend in te luiden en deze fijne speelweek proper af te sluiten met een borrel of wat.
Dag!
David

Dagboek - Eline ten Camp, rol van Nina

Maandag 14 februari
Naar het theater!
We verlaten de repetitieruimte en gaan met de beroemde Humstu-bus naar Purmerend.
In theater de Purmaryn is in het weekend het decor opgebouwd en licht ingehangen. Als we aankomen zijn ze bijna klaar. Het is fijn om te zien hoe goed het decor hier tot zijn recht komt, ik vond het moeilijke me daar in de repetitieruimte een voorstelling van te maken.
Kleedkamers worden ingericht en in de artiestenfoyer plunderen we de voorraad koek en snoep.
Natuurlijk wordt er ook gerepeteerd. We doen een technische doorloop. Tussendoor is er tijd om bij Sabine (kostuums) en Pur (kap&grime) langs te gaan voor haar en make-up.
Na het derde bedrijf is het tijd voor het diner, we verbazen ons over de hoeveelheid nootmuskaat in de gehaktballen.
Voor het vierde bedrijf ga ik op zoek naar de douche die zich het dichts bij het toneel bevindt, om daar met kostuum en al onder te gaan staan. Het heeft niet het beoogde effect...

Dinsdag 15 februari
's Middags doen we een doorloop. Er is extra aandacht voor lichtwissels en scene-overgangen.
We letten op verstaanbaarheid en zichtbaarheid.
Mijn douche wordt vervangen door een plantenspuit.
Dan is het tijd voor het diner, we verbazen ons over de hoeveelheid nootmuskaat op de witlof.
Tijdens de tweede doorloop worden er foto's gemaakt voor pers en publiciteit, dit veroorzaakt bij mij altijd een vreemd soort overbewustzijn. Ik hoop maar dat niemand er last van heeft. Gerardjan is tevreden dus we hoeven niet lang na te bespreken.
De bus in, terug naar Amsterdam.

Woensdag 16 februari
We repeteren ‘het moment met de pruimen'. Het is mooi, maar door de chaos van het moment komt het niet goed uit de verf. Hoe zorgen we dat het wel werkt... Daar heeft iedereen wel een idee over. Paul heeft er een hard hoofd in: ‘Voor iedere avond dat daar om gelachen wordt, betaal ik een tientje.'
GELIEVE TE LACHEN OM DE PRUIMEN. HARTELIJK DANK.
Na het diner (de nootmuskaat bevindt zich ditmaal op de sperziebonen) maken we ons klaar voor onze eerste try-out. De eerste keer publiek, 250 mensen. Het is altijd spannend om te zien of ze geboeid zijn, meegaan met het verhaal, waar ze om lachen.
De mensen van het kantoor van Hummelinck Stuurman zijn er ook, na afloop drinken we champagne op de eerste voorstelling!
En op de 80 die er nog gaan komen...

Donderdag 17 februari
Vandaag spelen we in Franeker. Er staat een korte repetitie gepland, voornamelijk om wat mis-en-scenes aan te passen. Gerardjan besluit de repetitie met de opmerking: ‘Wees niet bang voor een soort van anarchie.'
Mijn eerste reactie is: ‘Help. Wat gaat er nu gebeuren?!' Ik hou van regels en afspraken, niet van anarchie.
Gelukkig is er ook een tweede reactie: ‘JA! We zijn in Franeker, het is een try-out en alles kan!'
We spelen vrij en onbevangen. Het doet me denken aan de eerste repetitieweek. Heerlijk. Hopelijk houden we dit vast.

Vrijdag 18 februari
Vandaag brengt de bus ons naar Ede voor onze derde try-out. Het publiek zit geboeid te kijken.
Er komt een lach uit de zaal op ‘het moment van de pruimen'. Tien euro verdiend! Dankzij het tragi-komische talent van Marisa!

Zaterdag 19 februari
We zijn in Heerenveen. Tijdens het eten valt de stroom uit. Wat nu? Kunnen we wel spelen? Volgens de energieleverancier gaat het nog wel twee uur duren. Het is 18.30u. We hebben aanvang om 20.15u. De oorzaak van de stroomstoring is onduidelijk, er schijnt een Chinees restaurant in brand te staan en er zijn koperdieven actief in de regio. De tijd verstrijkt. Bij kaarslicht en noodverlichting delen we een muffin. Er is geen koffie want de automaat doet het niet. Zullen we spelen bij kaarslicht? Saskia heeft er zin in, net als Gerardjan trouwens. Mag je 200 mensen binnenlaten in deze situatie? ‘Nog een kwartiertje, dan doet alles het weer', wordt er geroepen. En inderdaad, om 19.30u springen de lichten weer aan. En kunnen we gewoon spelen.

Dagboek 'De meeuw' - Gerardjan Rijnders

Maandag 10 januari. 
's Ochtends is Reinier (Sorin) er niet en 's middags missen we Titus (Dorn). Dat is lastig want in de eerste repetitieweek is duidelijk gebleken dat 'De meeuw' vooral een ensemblestuk is. Dat betekent dat je het eigenlijk steeds met z'n allen moet repeteren. Je moet als toeschouwer straks het gevoel krijgen dat het vooral gaat over een groep mensen, in dit geval op een landgoed, die voortdurend met elkaar in de weer zijn. Dat idee kreeg ik al voor de zomer, toen we op het landgoed Frankendael het promotiefilmpje maakten aan een tafel met drank en eten. Dat vond ik toen al meteen heel erg 'Tsjechov' en dat gevoel wil ik ook overbrengen in de uiteindelijke voorstelling. 's Middags nemen we het vierde en laatste bedrijf door.  Daarin wordt door bijna iedereen een partijtje lotto, of bingo, gespeeld. Paul (Sjamrajev) wist een opmerkelijke variant. Die vooralsnog lijkt te werken.

Dinsdag 11 januari.
Iedereen is er en we repeteren het derde bedrijf. De kern daarvan wordt gevormd door twee heftige scènes: die tussen actrice Arkadina (Saskia) en haar zoon Kostja (David) die zich een week eerder heeft geprobeerd van het leven te beroven door zich door het hoofd te schieten en die zij nu moet verbinden. En meteen daarna de scène tussen Arkadina en haar minnaar, de schrijver Trigorin (Cees) die verliefd is geworden op Nina (Eline), het meisje met acteerambities waar Kostja - tevergeefs - verliefd op is. Soapachtige verwikkelingen die wel mooi theater op kunnen leveren, zeker omdat alle anderen voortdurend in de buurt zijn, alles helemaal door hebben en er voortdurend  het beste van trachten te maken. O ja, Sorin (Reinier) , Arkadina's broer, krijgt 'een aanval', Masja (Hanne) die weer tevergeefs verliefd is op Kostja, besluit toch maar te trouwen met Medwedjenko (Thijs) en Polina (Marisa) trakteert tevergeefs op een mandje met pruimen. Dorn, de dokter (Titus) komt te laat. In het stuk dan. Titus zelf was er de hele repetitie maar hoefde niks te doen. Dat hoort ook bij een ensemble stuk.

Woensdag 12 januari.
We hernemen een gedeelte van het derde bedrijf. Arkadina krijgt het in dit bedrijf behoorlijk voor de kiezen. Eerst verwijt haar broer, Sorin, haar dat ze te gierig en te egocentrisch is om haar zoon wat te helpen, met geld. Dan verwijt haar zoon haar dat ze te gierig is om haar broer een beetje te helpen, met geld. Ook verwijt hij haar dat ze in oninteressante stukken een totaal oninteressante vorm van theater bedrijft en dat hij haar minaar, de schrijver, ook een volstrekte onbenul vindt en hem nooit meer wil zien. Vervolgens smeekt diezelfde minnaar haar om hem de vrijheid te geven om iets met Nina te beginnen.  Een tot het uiterste getergde Arkadina vecht als een leeuwin. Ze boekt, vooralsnog, een Pyrrhus overwinning. Dat blijkt aan het begin van het vierde bedrijf. Hoewel...uiteindelijk krijgt ze Trigorin terug. In het begin van het vierde bedrijf moet bijna iedereen huilen en ligt Sorin op sterven. En met Nina blijkt het niet zo goed ate gaan. Maar ze is wel in de buurt. Kostja zenuwachtig.

Donderdag 13 maart.
Weer het vierde bedrijf. Bingo spelen, drinken, huilen. Eigenlijk is het voor iedereen een erg gênante situatie. Een stervende die maar niet dood wil. Gasten die niet welkom zijn. Minstens twee huwelijken die een leugen zijn. En dan de slotscène tussen Nina en Kostja. We trappen allemaal in de gebruikelijke val: die scène is 'heel erg', dus wordt ie in eerste instantie 'heel erg' gespeeld en vraag je je na afloop alleen maar af: waar gaat dit over? Wat is er nou eigenlijk zo erg? Dus eerst maar eens stap voor stap, schakel na schakel de tekst bestuderen om te kijken wat er nou eigenlijk allemaal gebeurt en wat er aan de hand is. Dan blijkt het allemaal veel genuanceerder te liggen en wordt het voor Kostja alleen maar nog veel erger...

Vrijdag 14 januari.
Weer het vierde bedrijf. Het staat in de grondverf. Het zou best eens mooi kunnen worden. En wat is het geheim van de dokter?

Gerardjan Rijnders

Dagboek Peggy van Overdijk - Productie Assistente "De Meeuw"
Repetitieweek 3, 17 t/m 21 januari 2011.

maandag 17 januari
Hallo allemaal,
Deze week ga ik, Peggy van Overdijk, een dagboekje bijhouden van wat er zoal bij komt kijken als productie assistente van Tsjechovs "De Meeuw". Het werk varieert ontzettend en het komt erop neer dat ik zo'n beetje alles regel om de voorstelling heen. Ik ben in eerste instantie de assistente van Hanneke Braam, die de productieleiding heeft, maar ondertussen ben ik ook in de weer voor Ellen Windhorst, de decorontwerpster. Vandaag ben ik voornamelijk bezig met het regelen van een wapenvergunning. Dit klinkt natuurlijk vreemd in de oren, maar omdat er op het toneel een (dichtgelast) jachtgeweer gebruikt wordt, moeten we daar een vergunning voor regelen. Je zou met een dichtgelast wapen immers ook een bank kunnen overvallen. De vergunning voor Amsterdam is al binnen, maar omdat we door het hele land reizen, hebben we in iedere gemeente waar we in het theater komen ook een stempel van het politiebureau nodig. Dit komt neer op zo'n 65 stempels! Je begrijpt dat hier heel wat telefoontjes, faxen, e-mails en logistieke schema's bij komen kijken.

Dinsdag 18 januari 2011
Vandaag kwam onze hoofdrolspeler, 'De Meeuw' opeens binnen gewandeld! In de armen van de postbezorger welteverstaan. Onze Meeuw is een prachtig mooi beestje, en hij werd vandaag (hoe luxe?) bij ons gebracht. Vanaf morgen kan hij dus gezellig meerepeteren. Want was is nou 'De Meeuw' zonder een Meeuw?!
Verder ben ik begonnen aan de vertrekschema's voor de cast, zodat straks iedereen op tijd bij de zogenaamde opstapplek is als we op tour gaan, en heb ik nog een flink aantal politiebureaus aan de telefoon gehad voor de vergunning.
Tot morgen!

Woensdag 19 januari 2011
Het begint bijna saai te worden, maar ik ben vandaag alweer bezig geweest met de wapenvergunning. Ik heb nu bijna ieder politiebureau van Nederland aan de telefoon gehad, en dat kunnen vast niet veel mensen zeggen! Daarnaast ben ik nu bezig met het reserveren van hotelovernachtingen voor de techniek. Omdat zij altijd tot laat in het theater bezig zijn met afbreken en de volgende dag vroeg aanwezig moeten zijn voor de opbouw, redden ze het soms niet om 's avonds nog naar huis te rijden. Vandaar dat zij bij voorstellingen die ver weg in het land plaatsvinden soms een overnachting krijgen, die ik dan weer mag boeken. Zoals je merkt heb ik een vrij afwisselend baantje!

Donderdag 20 januari 2011
Vanmorgen hebben we de decorwisselingen even doorgenomen, wat er al erg veelbelovend uit begint te zien. Verder heb ik de allereerste editie van het tijdschrift 'De Revisor' op de kop weten te tikken als rekwisiet tijdens het stuk. Het is altijd leuk om dit soort koopjes te vinden! 

Vrijdag 21 januari 2011
Vanmorgen heeft de eerste doorloop plaats gevonden. Ik vond het er zelf erg goed uitzien, en vind het ook altijd ontzettend knap de acteurs hun script nu al niet meer nodig hebben! Daarnaast heb ik contact gehad met het theater in Purmerend, waar onze montage plaatsvindt. Omdat we daar dan iedere avond samen eten is het belangrijk om te weten of er nog bepaalde dieetwensen zijn, voorkeur voor het tijdstip, en zo nog wat kleine dingen.

Ik hoop dat jullie plezier hebben beleefd aan het lezen van dit dagboekje, en hopelijk tot snel, bij de voorstelling van 'De Meeuw'!